{"id":1579,"date":"2015-09-13T01:07:27","date_gmt":"2015-09-12T23:07:27","guid":{"rendered":"http:\/\/zlp-krakow.pl\/?p=1579"},"modified":"2015-10-13T19:00:39","modified_gmt":"2015-10-13T17:00:39","slug":"krakowska-noc-poezji-pod-gruszka-3-pazdziernika-2015-g-18-00","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/?p=1579","title":{"rendered":"KRAKOWSKA NOC POEZJI, KLUB DZIENNIKARZY POD GRUSZK\u0104, 3 PA\u0179DZIERNIKA 2015, godz. 18.00"},"content":{"rendered":"

Podr\u00f3\u017c z Sindbadem \u017beglarzem od Damaszku do Andaluzji<\/span><\/h3>\n
wiersze boles\u0142awa le\u015bmiana<\/h5>\n

Prowadzenie: Joanna Krupi\u0144ska-Trzebiatowska<\/span><\/p>\n

\"DSCF4997\"<\/a><\/p>\n

\"DSCF5042\"<\/a><\/h4>\n

\"DSCF5028\"<\/a><\/h4>\n

\"DSCF5012\"<\/a><\/p>\n

\"Noc<\/a><\/p>\n

BOLES\u0141AW LE\u015aMIAN<\/strong><\/h4>\n

Pantera<\/strong><\/p>\n

Ani mi\u0119 zgn\u0119bi\u0105 z\u00f3rz krwawe zawi\u015bcie,
\nNi z\u0142ote gro\u017aby s\u0142onecznej pot\u0119gi!
\nGrzbiet m\u00f3j w z\u0142o\u015b\u0107 s\u0142o\u0144cu czerni si\u0119 plami\u015bcie
\nW przeciws\u0142oneczne, przeciwz\u0142ote pr\u0119gi!…<\/p>\n

Gotowam s\u0142o\u0144ce rozszarpa\u0107 na \u0107wierci!
\nNa ziemi – ryk m\u00f3j, milczenie me – w niebie…
\nZ nieznanych \u015bwiat\u00f3w czaj\u0119 si\u0119 na ciebie
\nJa – rozpl\u0105sana dooko\u0142a \u015bmierci!<\/p>\n

Przeciwz\u0142oc\u0105c\u0105 si\u0119 – porwij w ramiona,
\nBym z ciebie \u017cycia wydar\u0142a niemoce,
\nBym czu\u0142a nozdrzem ten sza\u0142, \u017ce kto\u015b kona
\nW chwili, gdy ja si\u0119 s\u0142o\u0144cu przeciwz\u0142oc\u0119!<\/p>\n

W r\u00f3\u017ce mi\u0119 uwie\u0144cz, w zmierzch winnicy prowad\u017a,
\nW pa\u0142ac\u00f3w g\u0142\u0119bie – na marmur i kwiaty,
\nGdzie win purpura i \u015bmiechu szkar\u0142aty
\nChc\u0105 fal\u0119 \u017cycia do dna rozfalowa\u0107!<\/p>\n

W\u015br\u00f3d dziewcz\u0105t – jedna jest tylko w \u017ca\u0142obie,
\nNiepewna losu… zapatrzona w cienie…
\nJej cia\u0142o – bia\u0142y sen o samej sobie,
\nTym snem obj\u0119ta – czeka na skinienie.<\/p>\n

Rzu\u0107 j\u0105 w m\u0105 \u017c\u0105dz\u0119, w puchy mego \u0142ona,
\nNa okamgnienie – nie na d\u0142ugie noce,
\nbym nozdrzem czu\u0142a sza\u0142, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 kona
\nW chwili, gdy ja si\u0119 s\u0142o\u0144cu przeciwz\u0142oc\u0119!…<\/p>\n

Ten, kto mi\u0119 stworzy\u0142 dla krwi i pieszczoty,
\nDa\u0142 mi skok zwinny, co w \u015bmier\u0107 mi\u0119 przerzuca,
\nK\u0142y moje wygi\u0105\u0142 w kszta\u0142t w\u0142asnej t\u0119sknoty
\nI w\u0142asnym rykiem nat\u0119\u017cy\u0142 me p\u0142uca!<\/p>\n

On we mnie ryczy, szaleje zb\u0142\u0105kany
\nW moich \u017cy\u0142 sieci i ko\u015bci g\u0119stwinie!
\nRani\u0105c mi\u0119, sobie zadaje te rany,
\nKt\u00f3re mi w gniewu przeznaczy\u0142 godzinie!<\/p>\n

On razem ze mn\u0105 hen – w dzikim ost\u0119pie
\nZ wiecznym si\u0119 g\u0142odem w zapasach szamocze,
\nA ja z nim wsp\u00f3lnie zmor\u0119 \u017cycia t\u0119pi\u0119,
\nI z nim si\u0119 wsp\u00f3lnie s\u0142o\u0144cu przeciwz\u0142oc\u0119!<\/p>\n

Kimkolwiek jeste\u015b – czy Lwem niewidzialnym,
\nCzy wszechobecnym raczej Jaguarem –
\nW\u0119sz\u0119 Twe tropy w b\u0142\u0119kicie upalnym
\nI kusz\u0119 cia\u0142a wonnego wyparem!…<\/p>\n

Wyjd\u017a na swe \u017cery z jaskini lazur\u00f3w!
\nOtom – gotowa!… \u015bnij uczty weselne!
\nChc\u0119 by\u0107 rado\u015bci\u0105 dla twoich pazur\u00f3w,
\nChc\u0119 krwi\u0105 upoi\u0107 twe k\u0142y nie\u015bmiertelne –<\/p>\n

I chc\u0119 ci\u0119 zdradzi\u0107, gdy przywrzesz do \u0142ona,
\nPok\u0105sa\u0107 w strz\u0119py tw\u0105 wieczno\u015b\u0107, twe moce,
\nBy ch\u0142on\u0105\u0107 nozdrzem ten sza\u0142, \u017ce B\u00f3g kona
\nW chwili, gdy ja si\u0119 s\u0142o\u0144cu przeciwz\u0142oc\u0119!<\/p>\n

Sidi-Numan<\/strong><\/p>\n

1
\nS\u0142ynny w ca\u0142ym Bagdadzie z rycerskiej og\u0142ady
\nI z p\u0142omiennej mi\u0142o\u015bci dla bia\u0142ej Aminy,
\nSidi-Numan przeklina szcz\u0119k owej godziny,
\nKiedy nazwa\u0142 ma\u0142\u017conk\u0105 \u2014 cia\u0142o, pe\u0142ne zdrady!<\/p>\n

5
\n\u015ani\u0105c zemst\u0119 w g\u0142\u0119bi alej, w\u015br\u00f3d r\u00f3\u017c i motyli,
\nWaha\u0142 si\u0119, by nie by\u0142a czcza i bylejaka, \u2014
\nA\u017c zakl\u0119ciem, w odwet\u00f3w wyszeptanem chwili,
\nPrzeobrazi\u0142 niewiern\u0105 w bia\u0142ego rumaka!
\nStan\u0105\u0142 rumak, nie\u015bwiadom cudu nag\u0142ych wciele\u0144,<\/p>\n

10
\nOczy, we \u0142bie obrzmia\u0142e, nat\u0119\u017cy\u0142, jak pi\u0119\u015bcie,
\nDziwi\u0105c si\u0119 i d\u0105saj\u0105c, \u017ce soczysta ziele\u0144
\nN\u0119ci go w smakowitym wietrzyka pochrz\u0119\u015bcie\u2026
\nPe\u0142en \u017c\u0105dz niespodzianych i nag\u0142ych rozjusze\u0144
\nKrwi szkar\u0142atnej, co w \u017cy\u0142ach samochc\u0105c szele\u015bci,<\/p>\n

15
\nPr\u00f3bowa\u0142 nowych skok\u00f3w, pl\u0105s\u00f3w i porusze\u0144,
\nJawi\u0105c w skokach i pl\u0105sach dawny czar niewie\u015bci\u2026
\nSidi-Numan go przybra\u0142 w uprz\u0105\u017c z\u0142otowzor\u0105,
\nZlewa\u0142 na wrz\u0105ce cia\u0142o balsamy i nardy \u2014
\nI pogl\u0105da\u0142 z u\u015bmiechem zwyci\u0119skiej pogardy<\/p>\n

20
\nNa ogon zbyt op\u0119dny i na kopyt czworo.
\nBada\u0142 grzyw\u0119 \u2014
\ntw\u00f3r zakl\u0119\u0107 i tajemnych przyczyn, \u2014
\nI z\u0119by \u2014 zgodne per\u0142y na dzi\u0105se\u0142 purpurze, \u2014
\nI, karmi\u0105c zwierz\u0119 miodem dojrza\u0142ych koniczyn,<\/p>\n

25
\nCzasem,
\nw tkliwej zadumie podawa\u0142 mu \u2014 r\u00f3\u017ce\u2026
\nGdy s\u0142o\u0144ce, roztopione w po\u0142udnia bezszumy,
\nCisn\u0119\u0142o na pier\u015b ziemi ca\u0142y \u017car wszech\u015bwiata,
\nSidi-Numan podepta\u0142 resztki swej zadumy,<\/p>\n

30
\nZa\u015bmia\u0142 si\u0119, krzykn\u0105\u0142: \u00bbAllach!\u00ab
\ni \u2014 dosiad\u0142 bachmata!
\nWidzia\u0142 go ca\u0142y Bagdad, jak, ziej\u0105c zniszczeniem,
\nP\u0119dzi\u0142 pe\u0142en tygrysich z\u0142o\u015bci i roz\u015bcierwie\u0144, \u2014
\nJak zatapia\u0142 ostrogi w ran chrapliw\u0105 czerwie\u0144<\/p>\n

35
\nI zgroz\u0119 ch\u0142ost o\u015blep\u0142ych podwaja\u0142 \u2014 milczeniem!
\nW oczach, lotem ob\u0142\u0119dnych, schwytane przedmioty,
\nJak w lustrze wiruj\u0105cem, m\u0105ci\u0142y odbicie:
\nDrzewa, ptaki, jeziora \u2014 i mi\u0142o\u015b\u0107 i \u017cycie \u2014
\nWszystko w nic si\u0119 zemgli\u0142o,<\/p>\n

40
\nw kurz zaledwo z\u0142oty!
\nW tym kurzu,
\ngdzie si\u0119 wspomnie\u0144 z\u0142oci\u0142a czereda,
\nRycza\u0142 zwierz, nowym bytom na pastw\u0119 oddany!
\nA je\u017adziec ch\u0142on\u0105\u0142 rozkosz zemsty dokonanej<\/p>\n

45
\nI doznawa\u0142 upoje\u0144, jakich mi\u0142o\u015b\u0107 nie da!
\nStodo\u0142a<\/strong><\/p>\n

Ty\u015b ca\u0142owa\u0142 dziewczyn\u0119, lecz kto biel jej cia\u0142a
\nPor\u00f3\u017cowi\u0142 na wargach, by ci\u0119 ca\u0142owa\u0142a?<\/p>\n

Ty\u015b topolom na drog\u0119 cie\u0144 rzuca\u0107 pozwoli\u0142,
\nAle kto je tak bardzo w niebie roztopoli\u0142?<\/p>\n

Ty\u015b pociosa\u0142 stodo\u0142\u0119 w cztery dni bez ma\u0142a,
\nAle kto j\u0105 stodoli\u0142, by – czym jest – wiedzia\u0142a?<\/p>\n

Stodoli\u0142a j\u0105 pewno Majka stodolna,
\nDo po\u0142owy – przydro\u017cna, od po\u0142owy – polna.<\/p>\n

Ze stu \u015bwiat\u00f3w na przed\u015bwiat wysz\u0142a sama jedna
\nI patrzy\u0142a w to zbo\u017ce, co szumi ode dna
\nEliasz<\/strong><\/p>\n

Wzi\u0105\u0142 go wicher i uni\u00f3s\u0142 na ognistym wozie.
\nLecia\u0142 rozzuchwalony w powietrzu i w grozie,
\nP\u0142aszcz sw\u00f3j zrzuci\u0142 na ziemi\u0119, by z wy\u017cyn rozstania
\nP\u0142aszczem ziemi dosi\u0119gn\u0105\u0107 na znak po\u017cegnania.<\/p>\n

I odt\u0105d ju\u017c go nigdy na ziemi nie by\u0142o.<\/p>\n

Wszech\u015bwiat sta\u0142 mu si\u0119 b\u0142\u0119dn\u0105 wok\u00f3\u0142 bezmogi\u0142\u0105.
\nLedwo skrzy\u0107 si\u0119 nad\u0105\u017cy\u0142 rozb\u0142yskaniec bo\u017cy,
\nBy \u015bwiat\u0142em zmuska\u0107 stada zdzicza\u0142ych bezdro\u017cy.
\nW twarz go bi\u0142y ob\u0142ok\u00f3w wzburzone ja\u015bminy,
\nW\u00f3z miota\u0142 w byle wieczno\u015b\u0107 ognia rozpr\u00f3szyny,
\nA on patrzy\u0142 w to tylko, co w dal si\u0119 rozwidnia,
\nI g\u00f3ruj\u0105c – do\u0142uj\u0105c, mkn\u0105\u0142, jak \u015br\u00f3d bia\u0142ydnia!
\nJ\u0119cza\u0142a Niesko\u0144czono\u015b\u0107, k\u00f3\u0142 mia\u017cd\u017cona z\u0142o\u015bci\u0105,
\nA gwiazdy rozpacza\u0142y nad Niesko\u0144czono\u015bci\u0105!<\/p>\n

Zezem spojrza\u0142 na Wenus, w jej \u015bmig\u0142e za\u015bwiaty,
\nGdzie si\u0119 g\u0119stwi\u0142 do lotu ptak \u017cywcem li\u015bciaty,
\nCo zaledwo si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0142 od d\u0119b\u00f3w i sosen
\nI t\u0105 w\u0142a\u015bnie r\u00f3\u017cnic\u0105 lecia\u0142 w sen-pierwosen.
\nPra\u017cywicznych wybroczyn le\u015bne ustoiny
\nWywia\u0142y czad istnienia w pobli\u017ca m\u0119t siny,
\nI mroki, wo\u0144 o\u017cywcz\u0105 w\u0119sz\u0105c bezrozumnie,
\nZaroi\u0142y si\u0119 wok\u00f3\u0142 wroni\u015bcie i t\u0142umnie.
\nA prorok przetar\u0142 oczy i przynagli\u0142 biegu.<\/p>\n

Rozp\u0119dzony na zawsze w t\u0119 noc bez noclegu
\nSaturn, niebem zdyszany, dnia\u0142 w nurtach ciemnoty
\nI bieg\u0142 \u015bcie\u017ck\u0105 domy\u015bln\u0105 – niepochwycie\u0144 z\u0142oty.
\nI Jowisz jak t\u0119czowa przewin\u0105\u0142 si\u0119 plucha,
\nI Neptun jak cienista przemkn\u0105\u0142 zawierucha –
\nA w\u00f3z bo\u017cy, p\u0142omienie rozchy\u017cywszy czujne,
\nMin\u0105\u0142 s\u0142o\u0144ca podw\u00f3jne i s\u0142o\u0144ca potr\u00f3jne
\nI brn\u0105\u0142 w g\u0105szcz, gdzie z nico\u015bci\u0105 zmieszane na po\u0142y,
\nW\u0142\u00f3cz\u0105 si\u0119 niedowciele\u0144 pe\u0142zliwe m\u0119cio\u0142y.<\/p>\n

Tu w\u0142a\u015bnie samo z siebie wy\u0142onione \u015bnisko,
\nMg\u0142ami si\u0119 ocieraj\u0105c o wieczno\u015b\u0107 poblisk\u0105,
\nL\u0119g\u0142o w chorym przezroczu jadowit\u0105 chat\u0119
\nZ oknami rozwartymi na \u015bmierci po\u015bwiat\u0119,
\nA niczyje i nikim nie b\u0119d\u0105ce cia\u0142o
\nDo jej prog\u00f3w omylnym \u0142bem si\u0119 przy\u015bniwa\u0142o,
\nBy wygoi\u0107 ich kurzem od do\u0142u do g\u00f3ry
\nRozj\u0105trzon\u0105 bezdomno\u015b\u0107 chciwej szcz\u0119\u015bcia sk\u00f3ry.<\/p>\n

Tu tkwi\u0142y w\u0142\u00f3czyzmory, w swym konaniu zwinne,
\nPstrocinami z\u0142ych \u015blepi migotliwie czynne,
\nStrawione zara\u017aliwym liszajem niebytu,
\nA \u0142ase na u\u0142onm\u0105 podobizn\u0119 \u015bwitu…
\nTu mg\u0142awice d\u0142u\u017cy\u0142y r\u0105k wy\u0142ud\u0119 bia\u0142\u0105
\nW sch\u0142on pr\u00f3\u017cni, gdzie si\u0119 dot\u0105d nic jeszcze nie sta\u0142o –
\nStrz\u0119p \u015bwiata, zdruzganego na prochy w przestworzu,
\nB\u0142awatkowa\u0142 zadum\u0105 o \u015bwietl\u0105cym zbo\u017cu…<\/p>\n

Ale prorok, w t\u0119sknoty zapodziany trudzie,
\nNie zwa\u017ca\u0142 na to rojne w niebiosach bezludzie
\nUpojony tchem mg\u0142awic, zwyci\u0119sko rozp\u0119dny,
\nWsparty o kraw\u0119d\u017a wozu, a sam – nadkraw\u0119dny
\n\u015bciga\u0142 bezkres i piersi\u0105 czu\u0142 rado\u015b\u0107 po\u015bcigu.
\nA gwiazdy, drobniej\u0105ce za nim w okamigu,
\nI \u015bwiaty, co we wprawnym ko\u0142uj\u0105 ob\u0142\u0119dzie,
\nI to \u017cycie, co pragnie trwa\u0107 zawsze i wsz\u0119dzie,
\nI ziemskiego pobytu krz\u0105tliwa \u015br\u00f3dzielno\u015b\u0107,
\n\u015bwiat i za\u015bwiat i dusza – \u015bmier\u0107 i nie\u015bmiertelno\u015b\u0107 –
\nWszystko zblad\u0142o, zmarnia\u0142o w wy\u017cynnym wspomnieniu.
\nJak sen, co \u015bni\u0107 si\u0119 nie chce, a \u015bni si\u0119 wbrew chceniu.<\/p>\n

A w\u0142a\u015bnie uwik\u0142any w czepliwym ob\u0142oku
\nTrup anio\u0142a, przelata\u0142 z bielmem \u015bmierci w oku.
\nDziwny zda\u0142 si\u0119 w pobli\u017cu ogrom tego cia\u0142a
\nI ma\u0142o\u015b\u0107 pustej \u015bmierci, co w nim wci\u0105\u017c mala\u0142a.
\nSkrzyd\u0142ami si\u0119 w pozgonny \u017cal nad sob\u0105 \u015bnie\u017cy\u0142,
\nCoraz wy\u017cej ulata\u0142 coraz wy\u017cej nie \u017cy\u0142!<\/p>\n

St\u0105d ju\u017c blisko do Boga! Ju\u017c Eliasz zobaczy\u0142,
\nJak B\u00f3g Smug\u0105 \u015bwietlist\u0105 w chmurze si\u0119 zaznaczy\u0142.
\nOczom by\u0142a dost\u0119pna tej Smugi po\u0142owa,
\nReszt\u0119, bledn\u0105c, zgadywa\u0142, a B\u00f3g rzek\u0142 te s\u0142owa
\n– „Chc\u0119 ci wyzna\u0107 to, czego nie wyznam nikomu.
\n\u015bwiat m\u00f3j mija si\u0119 ze mn\u0105! \u017ale mi w moim domu!
\nMog\u0142em niegdy\u015b przymusi\u0107 nico\u015b\u0107 jeszcze m\u0142od\u0105
\nDo u\u015bmiechu w mrok inny! Mrok nie by\u0142 przeszkod\u0105…
\nGdybym da\u0142 inny rozkaz, innych sn\u00f3w narz\u0119dzie,
\nCzy by\u0142oby inaczej, ni\u017c jest i ni\u017c b\u0119dzie ?. . .”<\/p>\n

– „\u015bni\u0142em o tym – rzek\u0142 prorok. I pos\u0142uszny s\u0142owu –
\n\u015bni\u0142em„ – powt\u00f3rzy\u0142 ciszej, a B\u00f3g m\u00f3wi\u0142 znowu
\n– „\u017cyciem tworzy\u0142! ,Tak, w\u0142a\u015bnie! Nieodparte \u017cycie !
\nNa gwiazdach, na dnie jezior, na pag\u00f3r\u00f3w szczycie,
\nW lwich paszcz\u0119kach, w k\u0142ach w\u0119\u017c\u00f3w i w snu pozawzroczach,
\nW jamach krecich, w \u0142zach ludzkich, i w wargach i w oczach,
\nNawet w miazgach padliny, w tumanach bez tre\u015bci
\nJeszcze co\u015b si\u0119 mocuje, krz\u0105ta i szele\u015bci!
\nC\u00f3\u017cem jeszcze m\u00f3g\u0142 czyni\u0107 ? Jak\u0105 wybra\u0107 drog\u0119 ?
\nTo – wszystko. Tw\u00f3r sko\u0144czony. Nic nad to nie mog\u0119!”<\/p>\n

I g\u0142os rozleg\u0142 si\u0119 echem i zamilk\u0142 niebawem.
\nEliasz g\u0142osu Bo\u017cego s\u0142ucha\u0142 mimop\u0142awem,
\nAle biegu nie zwalnia\u0142. – „Smugo! – szepn\u0105\u0142 – Smugo!
\nNiech Ci\u0119 z chmur tym imieniem wygarniam nied\u0142ugo,
\nNim zga\u015bniesz! .. . A gdy zga\u015bniesz, znowu powiem: Bo\u017ce!
\nNie wiem, gdzie Twoje brzegi, a gdzie znoje morze ?
\nLecz wiem, \u017cem policzony pomi\u0119dzy Twe ptaki
\nChc\u0119 lecie\u0107 w Twoj\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107! O, daj mi lot taki!”
\nZaiskrzy\u0142a si\u0119 Smuga – i mrok bez oporu
\nPrzyj\u0105\u0142 skr\u0119… Co\u015b b\u0142ysn\u0119\u0142o w pami\u0119ciach przestworu,
\nLecz nasta\u0142a ta cisza, co nic nie pami\u0119ta.
\nS\u0142ycha\u0107 by\u0142o, jak czas si\u0119 po gwiazdach wa\u0142\u0119ta…<\/p>\n

I rzek\u0142 B\u00f3g: – „Chcia\u0142bym ciebie zachowa\u0107 zazdro\u015bnie
\nMym niebiosom. – Sp\u00f3jrz! Wszech\u015bwiat ma si\u0119 ju\u017c ku wio\u015bnie !”<\/p>\n

Eliasz z wozu wynurzy\u0142 sw\u0105 pier\u015b i urwi\u015bcie
\nZwis\u0142 nad g\u0142\u0119bi\u0105 i d\u0142onie w prz\u00f3d rozwia\u0142, jak li\u015bcie,
\nI tak trwa\u0142, niby nag\u0142a mrok\u00f3w uro\u015blina,
\nCo pn\u0105czem swego cia\u0142a w bezmiary si\u0119 wspina,
\nI wargami zmacawszy ch\u0142\u00f3d gwiezdnych przezroczy,
\nDo Boga wzwy\u017c i na wprost m\u00f3wi\u0142 w cztery oczy:
\n„Tak, mog\u0142o by\u0107 inaczej ! S\u0142owa \u015bmiesznie z\u0142ote
\nDla zb\u0142agania ciemno\u015bci! Chc\u0119 i\u015b\u0107 w t\u0119 Innot\u0119,
\nChc\u0119 by\u0107 tam, gdzie\u015b nie bywa\u0142! Chc\u0119 walczy\u0107 sam na sam!
\nNiech czuj\u0119, \u017ce zwyci\u0119\u017cam, lub wiem, \u017ce wygasam!
\nChc\u0119 wzburzon\u0105 swobod\u0105 przekroczy\u0107 m\u0105 dol\u0119!
\nPu\u015b\u0107 mi\u0119 tam – w bezbo\u017cyzn\u0119! Pu\u015b\u0107 – na woln\u0105 wol\u0119!<\/p>\n

Postro\u0144 wszystko, co by\u0142o! Nie posk\u0105p mi lotu!
\nJu\u017c – z Tob\u0105! . . . Ju\u017c – bez Ciebie! . . . Nie \u017c\u0105daj powrotu!”
\nSmuga zgas\u0142a, i Eliasz wzi\u0105\u0142 jej Zmrok za zgod\u0119.
\nWiatr pobru\u017adzi\u0142 g\u0142\u0105b nieba, jak jeziorn\u0105 wod\u0119,
\nA on p\u0119dzi\u0142 nao\u015blep i Zgas\u0142\u0105 omin\u0105\u0142.
\nWolny, Bogu zbyteczny – sam teraz pop\u0142yn\u0105\u0142
\nWy\u017cej i niebezpieczniej w ten zmierzch ponadniebny!
\nGdzie ju\u017c nie ma stworzenia i B\u00f3g – niepotrzebny!<\/p>\n

Wszech\u015bwiat sko\u0144czy\u0142 si\u0119… w oczach, niby gwiazd utrata,
\nUtkwi\u0142a mu ta nag\u0142a sko\u0144czono\u015b\u0107 wszech\u015bwiata.
\nZm\u00f3g\u0142 si\u0119 z lotem ostatni\u0105 swych pragnie\u0144 bezsi\u0142\u0105.<\/p>\n

I odt\u0105d ju\u017c go nigdy w wszech\u015bwiecie nie by\u0142o.<\/p>\n

W\u00f3z si\u0119 zachwia\u0142. Skry jego, niby \u015blepie wilcze,
\nL\u015bni\u0142y, przejrzawszy na wskro\u015b zamys\u0142y tubylcze.
\nI spe\u0142ni\u0142o si\u0119:.. Eliasz czu\u0142 przez jedn\u0105 chwil\u0119,
\nZe spe\u0142ni\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie… I czu\u0142 tylko tyle…
\nPoch\u0142on\u0119\u0142a go dr\u0119twa i pilna Ciszyzna.
\nWiedzia\u0142, \u017ce B\u00f3g – daleko – \u017ce nic mu nie wyzna.<\/p>\n

Dreszcz l\u0119ku w nim zanika\u0142 raz jeszcze – raz jeszcze –
\nI wstrz\u0105sn\u0119\u0142y nim obce cia\u0142u przeciwdreszcze.
\nCzeka\u0142, do jakich mrok\u00f3w pier\u015b ch\u0119tn\u0105 do\u0142oni?
\nD\u0142o\u0144 wyci\u0105gn\u0105\u0142 w niewiedz\u0119… Lecz min\u0105\u0142 czas d\u0142oni!
\nRozwar\u0142 oczy… Czas oczu min\u0105\u0142 niepochwytnie!
\nJu\u017c nie by\u0142o b\u0142\u0119kitu, wi\u0119c trwa\u0142 bezb\u0142\u0119kitnie.
\nDr\u00f3g, nie by\u0142o, wi\u0119c drogi na pewno nie zmyli\u0142,
\nI z wozu gasn\u0105cego w bez\u015bwiat si\u0119 wychyli\u0142,
\nBy stwierdzi\u0107 jasnowidztwem ostatniego tchnienia
\nMo\u017cliwo\u015b\u0107 innej jawy, ni\u017c jawa Istnienia!
\nW locie<\/strong><\/p>\n

Na potworze, z majacze\u0144 wyl\u0119g\u0142ym rozb\u0142ysku,
\nMkn\u0119, kres\u00f3w nienawidz\u0105c, w wieczyst\u0105 swobod\u0119,
\nW niesko\u0144czono\u015b\u0107, co, szumi\u0105c, pieni mu si\u0119 w pysku,
\nA\u017c nagle zwierz m\u00f3j trafia na l\u0119k, na przeszkod\u0119
\nI w miejscu, gdzie dla oczu ko\u0144cz\u0105 si\u0119 b\u0142\u0119kity,
\nStaje d\u0119ba! Wiem dobrze: tu \u2014 B\u00f3g jest ukryty!
\nZastyg\u0142y w zl\u0119k\u0142ym skoku nad otch\u0142ani\u0105 wisz\u0119,
\nPe\u0142no w niej jego spojrze\u0144 i g\u0142os jego s\u0142ysz\u0119:
\n\u2014 \u201eJam \u2014 tw\u00f3j kres! Czekam na ci\u0119 \u2014 na swego przyb\u0142\u0119d\u0119,
\nA gdziekolwiek pod\u0105\u017cysz \u2014 tam ja z tob\u0105 b\u0119d\u0119!\u201d
\nNie znam kresu! Mej \u017c\u0105dzy zuchwa\u0142ym przymusem
\nZnagli\u0142em zwierza w bezmiar, a on jednym susem
\nPrzesadzi\u0142 otch\u0142a\u0144 z Bogiem, jak nik\u0142\u0105 zapor\u0119, \u2014
\nI zn\u00f3w jestem swobodny! Niebo wok\u00f3\u0142 gore!
\nLecz w chwili, kiedym, gwiezdn\u0105 zach\u0142y\u015bni\u0119ty toni\u0105,
\nD\u0142o\u0144 w grzywie zaprzepa\u015bci\u0142, t\u0105 zb\u0142\u0105kan\u0105 d\u0142oni\u0105
\nW grzbiecie mego zwierz\u0119cia zmaca\u0142em kark Boga!
\nOn-\u017ce tak mi\u0119 unosi w sza\u0142u bezzacisze,
\nJakby wsp\u00f3lna nam by\u0142a w bezpowrotno\u015b\u0107 droga?
\nTak, to \u2014 on! Wiem napewno i g\u0142os jego s\u0142ysz\u0119:
\n\u2014 \u201eJam \u2014 tw\u00f3j kres! Czekam na ci\u0119 \u2014 na swego przyb\u0142\u0119d\u0119,
\nA gdziekolwiek pod\u0105\u017cysz \u2014 tam ja z tob\u0105 b\u0119d\u0119!\u201d
\nDo g\u0142osu tego w niebie dusza ma nawyka,
\nA p\u0119d m\u00f3j nie ustaje, a zwierz m\u00f3j nie znika!<\/p>\n

PRZYGODY SINDBADA \u017bEGLARZA<\/strong><\/span><\/p>\n

<\/h4>\n
PRZYGODA WST\u0118PNA<\/span><\/h5>\n

Nazywam si\u0119 Sindbad. Mieszkam stale w Bagdadzie. Rodzice moi umieraj\u0105c zostawili mi w spadku tysi\u0105c wor\u00f3w z\u0142ota, tysi\u0105c beczek srebra, sto pa\u0142ac\u00f3w, sto ogrod\u00f3w i jeden trzonowy z\u0105b mego pradziadka, kt\u00f3ry ojciec m\u00f3j przechowywa\u0142 w hebanowej szkatu\u0142ce jako pami\u0105tk\u0119 i osobliwo\u015b\u0107. Pradziadek m\u00f3j przez ca\u0142e \u017cycie chorowa\u0142 na b\u00f3l z\u0119b\u00f3w i co pewien czas inny z\u0105b musia\u0142 wyrywa\u0107, tak \u017ce w ko\u0144cu jeden mu tylko z\u0105b trzonowy pozosta\u0142. Umieraj\u0105c kaza\u0142 sobie wyrwa\u0107 i ten ostatni z\u0105b trzonowy, kt\u00f3ry przeszed\u0142 w spadku od mego dziada do mego ojca, a od ojca – do mnie. By\u0142 to zwyczajny, zepsuty i sczernia\u0142y z\u0105b. Jestem pewien, \u017ce na \u015bwiecie znale\u017a\u0107 mo\u017cna bardzo wiele tak samo zepsutych i sczernia\u0142ych z\u0119b\u00f3w, lecz nie ka\u017cdy z nich trafia do hebanowej szkatu\u0142ki, aby stanowi\u0107 pami\u0105tk\u0119 i osobliwo\u015b\u0107. Ten – trafi\u0142. Nieraz, przygl\u0105daj\u0105c mu si\u0119 z ciekawo\u015bci\u0105 i szacunkiem, wyobra\u017ca\u0142em sobie, jak ten z\u0105b bola\u0142 niegdy\u015b mego pradziada.<\/span><\/p>\n

Po \u015bmierci rodzic\u00f3w zamieszka\u0142em w pa\u0142acu wraz z jedynym moim wujem Tarabukiem. Wuj Tarabuk by\u0142 poet\u0105. Co dzie\u0144 niemal uk\u0142ada\u0142 wiersze i odczytywa\u0142 potem tak g\u0142o\u015bno, \u017ce dostawa\u0142 b\u00f3lu gard\u0142a i musia\u0142 je starannie przep\u0142ukiwa\u0107 lekarstwem, kt\u00f3re pilnie ukrywa\u0142 przed okiem ludzkim, zachowuj\u0105c \u015bcis\u0142\u0105 tajemnic\u0119. Twierdzi\u0142 przy tym, \u017ce gard\u0142o go wcale nie boli i \u017ce nie ma przeto potrzeby p\u0142ukania gard\u0142a lekarstwem.<\/span><\/p>\n

Wuj Tarabuk kocha\u0142 poezj\u0119, lecz nienawidzi\u0142 gramatyki. Pisa\u0142 z b\u0142\u0119dami i zazwyczaj na jedno s\u0142owo dwa do trzech b\u0142\u0119d\u00f3w pope\u0142nia\u0142. Wstydzi\u0142 si\u0119 wszak\u017ce swej b\u0142\u0119dnej pisowni i twierdzi\u0142, \u017ce pope\u0142nia b\u0142\u0119dy umy\u015blnie, a\u017ceby potem mie\u0107 sposobno\u015b\u0107 i przyjemno\u015b\u0107 poprawiania swych utwor\u00f3w. Nie zauwa\u017cy\u0142em jednak, a\u017ceby wuj Tarabuk raz napisany wiersz kiedykolwiek poprawia\u0142.<\/span><\/p>\n

Wuj Tarabuk mia\u0142 stolik sk\u0142adany, srebrny ka\u0142amarz i z\u0142ote pi\u00f3ro… Z tymi przyborami chadza\u0142 na brzeg morza, siada\u0142 nad brzegiem i, ws\u0142uchany w szumy morskie, pisa\u0142 swe wiersze.<\/span><\/p>\n

Pewnego razu o poranku poszed\u0142 na brzeg morza. Ustawi\u0142 stolik sk\u0142adany, umoczy\u0142 z\u0142ote pi\u00f3ro w srebrnym ka\u0142amarzu i zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 jaki\u015b wiersz na r\u00f3\u017cowym papierze.<\/span><\/p>\n

Pisa\u0142 i pisa\u0142, skroba\u0142 i skroba\u0142, poci\u0142 si\u0119 i poci\u0142, sapa\u0142 i sapa\u0142, a\u017c wreszcie po nieludzkich trudach i m\u0119kach u\u0142o\u017cy\u0142 wiersz nast\u0119puj\u0105cy:<\/span><\/p>\n

\n

Morze – to nie rzeka, a ptak – to nie krowa!
\nSzcz\u0119\u015bliwy, kto kocha rymowane s\u0142owa!
\nRymuj mi si\u0119, rymuj, drogi m\u00f3j wierszyku!
\nSt\u00f3j w miejscu cierpliwie, sk\u0142adany stoliku!
\nStoi stolik, stoi, zachwiewa si\u0119 nieco,
\nZa stolikiem – morze, za morzem – B\u00f3g wie co!<\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n

Napisawszy ten wiersz wuj Tarabuk odczyta\u0142 go g\u0142o\u015bno i zawo\u0142a\u0142:<\/span><\/p>\n

– Pi\u0119kny wiersz! Jaki prawdziwy pocz\u0105tek! Morze – to nie rzeka, a ptak – to nie krowa. Kt\u00f3\u017c zaprzeczy prawdzie tych s\u0142\u00f3w! I jaki trafny koniec! Za stolikiem morze – za morzem – B\u00f3g wie co. Rzeczywi\u015bcie, za morzem wida\u0107 mg\u0142\u0119, a w tej mgle dal nieznan\u0105. Jeden B\u00f3g wie, co si\u0119 w tej dali kryje. Dlatego te\u017c napisa\u0142em: za morzem – B\u00f3g wie co.<\/span><\/p>\n

Wuj Tarabuk zatar\u0142 r\u0119ce z zadowolenia i wyci\u0105gn\u0105\u0142 z kieszeni butelk\u0119 z tajemniczym lekarstwem, a\u017ceby przep\u0142uka\u0107 gard\u0142o, nadwer\u0119\u017cone g\u0142o\u015bnym odczytaniem \u015bwie\u017co napisanego wiersza.<\/span><\/p>\n

Trudno uwierzy\u0107, ile b\u0142\u0119d\u00f3w ortograficznych zd\u0105\u017cy\u0142 pope\u0142ni\u0107 wuj Tarabuk w tak kr\u00f3tkim wierszyku! Zamiast „rzeka”, pisa\u0142 „\u017cega”, zamiast „ptak”, pisa\u0142 „bdag”. Nie chc\u0119 wszystkich b\u0142\u0119d\u00f3w wylicza\u0107, aby nie o\u015bmiesza\u0107 mego wuja, kt\u00f3rego kocham i powa\u017cam. Zreszt\u0105 sam wuj Tarabuk czu\u0142, \u017ce pisze b\u0142\u0119dnie. A chocia\u017c nie m\u00f3g\u0142 swych w\u0142asnych b\u0142\u0119d\u00f3w zauwa\u017cy\u0107, wszak\u017ce powt\u00f3rnie wiersz przegl\u0105daj\u0105c zacz\u0105\u0142 ka\u017cde s\u0142owo o b\u0142\u0105d podejrzewa\u0107. Szereg tych nieustannych podejrze\u0144 tak go zm\u0119czy\u0142, \u017ce wreszcie poprawiwszy „bdaga” na „bdacha” zasn\u0105\u0142 snem nag\u0142ym, smacznym i pokrzepiaj\u0105cym. Spa\u0142 kiwaj\u0105c si\u0119 bezwolnie nad sk\u0142adanym stolikiem i co chwila pochrapuj\u0105c – bo wuj Tarabuk chrapa\u0107 lubi\u0142 i umia\u0142.<\/span><\/p>\n

Chmury zgromadzi\u0142y si\u0119 na niebie, morze rozb\u0142ys\u0142o srebrnymi wst\u0119gami rozszumia\u0142ych pian, zerwa\u0142a si\u0119 burza.<\/span><\/p>\n

Wuj Tarabuk spa\u0142.<\/span><\/p>\n

Wicher uderzy\u0142 w stolik sk\u0142adany, porwa\u0142 srebrny ka\u0142amarz i z\u0142ote pi\u00f3ro i wrzuci\u0142 je do morza.<\/span><\/p>\n

Wuj Tarabuk spa\u0142.<\/span><\/p>\n

Uton\u0119\u0142o z\u0142ote pi\u00f3ro i srebrny ka\u0142amarz. Po raz pierwszy obydwa te przedmioty znalaz\u0142y si\u0119 na dnie morskim w\u015br\u00f3d dziwacznych ryb i potwor\u00f3w. Wicher powt\u00f3rnie uderzy\u0142 w stolik sk\u0142adany i zwia\u0142 wszystkie papiery do morza. By\u0142y to – niestety! – wszystkie wiersze wuja Tarabuka, kt\u00f3re napisa\u0142 od lat dziecinnych a\u017c do chwili ostatniej. Wiersze zako\u0142ysa\u0142y si\u0119 na wzburzonych falach i zacz\u0119\u0142y mokn\u0105\u0107. Mok\u0142y, mok\u0142y, a\u017c przemok\u0142y i, oci\u0119\u017ca\u0142e od wypitej wody, posz\u0142y na dno w \u015blad za ka\u0142amarzem i pi\u00f3rem.<\/span><\/p>\n

Morze poczuwszy w swej g\u0142\u0119bi rymowane utwory wuja Tarabuka wzburzy\u0142o si\u0119 jeszcze bardziej, zaszumia\u0142o, zarycza\u0142o tak mocno, \u017ce wuj si\u0119 nareszcie zbudzi\u0142.<\/span><\/p>\n

Zbudzi\u0142 si\u0119 i spojrza\u0142 na stolik. Nie ujrzawszy na stoliku swych skarb\u00f3w zacz\u0105\u0142 p\u0142aka\u0107 i wrzeszcze\u0107, i wyrywa\u0107 sobie w\u0142osy z g\u0142owy. P\u0142acz\u0105c, wrzeszcz\u0105c, wyj\u0105c, skoml\u0105c i wyrywaj\u0105c sobie p\u0119ki bujnych w\u0142os\u00f3w, pobieg\u0142 z powrotem do domu, pochwyci\u0142 w\u0119dk\u0119 najwi\u0119ksz\u0105, wr\u00f3ci\u0142 z ni\u0105 na brzeg morza i zarzuci\u0142 w\u0119dk\u0119 do wody. My\u015bla\u0142 wuj Tarabuk, i\u017c mu si\u0119 uda w\u0119dk\u0105 r\u0119kopisy z g\u0142\u0119biny morskiej powy\u0142awia\u0107.<\/span><\/p>\n

Odt\u0105d wuj Tarabuk co dzie\u0144 z w\u0119dk\u0105 nad morze chadza\u0142, lecz nadaremnie! Nigdy bowiem nie uda\u0142o mu si\u0119 ani jednego r\u0119kopisu wy\u0142owi\u0107!<\/span><\/p>\n

Tymczasem wszystkie r\u0119kopisy wuja le\u017ca\u0142y na dnie. Zauwa\u017cy\u0142a je pewna ryba, zwana Diab\u0142em Morskim. Jest to ryba z p\u0119katym brzuchem, olbrzymi\u0105 paszcz\u0105 i strasznymi oczyma. Ma wszak\u017ce t\u0119 zalet\u0119, i\u017c jest uczona. Umie czyta\u0107 i pisa\u0107. Ot\u00f3\u017c Diabe\u0142 Morski ujrzawszy r\u0119kopisy zbli\u017cy\u0142 si\u0119 do nich i zacz\u0105\u0142 je uwa\u017cnie odczytywa\u0107. Po odczytaniu kilku r\u0119kopis\u00f3w machn\u0105\u0142 gniewnie ogonem i zawo\u0142a\u0142:<\/span><\/p>\n

– Nigdy jeszcze nie czyta\u0142em tak g\u0142upich, brzydkich i niezno\u015bnych wierszy! Na domiar z\u0142ego, w ka\u017cdym s\u0142owie dwa do trzech b\u0142\u0119d\u00f3w si\u0119 ukrywa. Domy\u015blam si\u0119, \u017ce autorem tych wierszy jest wuj Tarabuk, kt\u00f3ry co dzie\u0144 nad brzegiem morza wysiaduje przy sk\u0142adanym stoliku i suszy g\u0142ow\u0119 nad rymami. Dobrze si\u0119 sta\u0142o, \u017ce wicher zwia\u0142 mu ze stolika te r\u0119kopisy wraz ze srebrnym ka\u0142amarzem i z\u0142otym pi\u00f3rem! Mo\u017ce przestanie wreszcie tworzy\u0107 te obrzydliwe wiersze! Ma on bardzo mi\u0142ego siostrze\u0144ca, Sindbada, mieszka z nim razem w pa\u0142acu. Biedny to siostrzeniec, kt\u00f3ry z takim wujem mieszka\u0107 musi pod jednym dachem! Skorzystam z tego srebrnego ka\u0142amarza i z\u0142otego pi\u00f3ra, aby napisa\u0107 list do Sindbada. Poprosz\u0119 mojej dobrej znajomej, Ryby Lataj\u0105cej, \u017ceby ten list Sindbadowi wr\u0119czy\u0142a.<\/span><\/p>\n

Diabe\u0142 Morski zabra\u0142 si\u0119 natychmiast do pisania listu. Wybra\u0142 r\u0119kopis, kt\u00f3rego jedna tylko strona by\u0142a zapisana, a druga pusta, i zacz\u0105\u0142 szybko z\u0142otym pi\u00f3rem pisa\u0107 na pustej stronie.<\/span><\/p>\n

Wiem o wszystkim, co si\u0119 dzia\u0142o na dnie morza, gdy\u017c pewnej nocy otrzyma\u0142em list od Diab\u0142a Morskiego i z tre\u015bci tego listu domy\u015bli\u0142em si\u0119, \u017ce dzia\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie tak, a nie inaczej.<\/span><\/p>\n

Siedzia\u0142em w oknie otwartym i patrzy\u0142em przez okno w niebiosy, na kt\u00f3rych p\u0142on\u0119\u0142a pe\u0142nia ksi\u0119\u017cycowa. Nagle us\u0142ysza\u0142em w powietrzu dziwny, suchy, ostry szum skrzyde\u0142. By\u0142 to szum osobliwy, do \u017cadnych szum\u00f3w niepodobny. \u017baden ptak nie szumi tak skrzyd\u0142ami.<\/span><\/p>\n

Wysun\u0105\u0142em g\u0142ow\u0119 przez okno i zacz\u0105\u0142em uwa\u017cnie wpatrywa\u0107 si\u0119 w ksi\u0119\u017cycow\u0105 jasno\u015b\u0107 pogodnej nocy. Po chwili ujrza\u0142em w powietrzu Ryb\u0119 Lataj\u0105c\u0105.<\/span><\/p>\n

Jej skrzyd\u0142a, podobne do ogromnych p\u0142etw, srebrzy\u0142y si\u0119 w ksi\u0119\u017cycu. Porusza\u0142a nimi powoli i z trudem. Nie by\u0142a snad\u017a przyzwyczajona do lotu nad ziemi\u0105 i razi\u0142 j\u0105 zapewne brak wody morskiej w powietrzu. Lecia\u0142a jednak wytrwale, mieni\u0105c si\u0119 w \u015bwietle ksi\u0119\u017cyca \u0142usk\u0105 t\u0119czow\u0105. Widzia\u0142em, jak szybko porusza zm\u0119czonym pyskiem, chwytaj\u0105c skrzelami dech, utrudniony brakiem wody. W pysku trzyma\u0142a kawa\u0142 r\u00f3\u017cowego papieru. Lecia\u0142a wprost ku mnie.<\/span><\/p>\n

Zbli\u017cywszy si\u0119 do okna, poda\u0142a mi papier r\u00f3\u017cowy. Zaledwo ten papier wyj\u0105\u0142em jej z pyska, ryba natychmiast umkn\u0119\u0142a z powrotem i wkr\u00f3tce znik\u0142a mi z oczu.<\/span><\/p>\n

Spojrza\u0142em na papier. Na jednej jego stronie \u015bwietnia\u0142 kaligraficznie i starannie, lecz z okropnymi b\u0142\u0119dami napisany wiersz wuja Tarabuka. Pozna\u0142em od razu charakter jego pisma i nie chc\u0105c odczytywa\u0107 nudnego i g\u0142upiego wiersza odwr\u00f3ci\u0142em arkusz papieru i spojrza\u0142em na drug\u0105 jego stron\u0119.<\/span><\/p>\n

Na drugiej stronie u g\u00f3ry olbrzymimi literami czerni\u0142 si\u0119 napis:<\/span><\/p>\n

WIELMO\u017bNY SINDBAD<\/span><\/p>\n

\n

w Bagdadzie <\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n

Ni\u017cej pod tym napisem znajdowa\u0142 si\u0119 list tre\u015bci nast\u0119puj\u0105cej:<\/span><\/p>\n

\n

Pisz\u0119 z morza do Ciebie, kochany Sindbadzie!<\/span>
\n Cho\u0107 si\u0119 burza zerwa\u0142a i fala si\u0119 k\u0142adzie <\/span>
\n Na m\u00f3j grzbiet i przerywa m\u00f3j spok\u00f3j i cisze, <\/span>
\n Ja – mimo burz i wichr\u00f3w – list do ciebie pisz\u0119, <\/span>
\n Nazywaj\u0105 mi\u0119 ludzie Diab\u0142em Morskim, ale – <\/span>
\n Cho\u0107 jestem Morskim, diab\u0142em nie czuj\u0119 si\u0119 wcale. <\/span>
\n Przeciwnie – jestem dobry, tkliwy, cho\u0107 rubaszny, <\/span>
\n Bo mam brzuch zbyt p\u0119katy i pysk bardzo straszny. <\/span>
\n Nie s\u0105d\u017a mnie po pozorach ani po wygl\u0105dzie, <\/span>
\n Ja zjadam ryby w morzu, ty zjadasz – na l\u0105dzie, <\/span>
\n Ja po\u0142ykam je \u017cywcem, ty – po usma\u017ceniu. <\/span>
\n Obydwaj dogadzamy swemu podniebieniu, <\/span>
\n Obydwaj po\u017ceramy ch\u0119tnie, co si\u0119 zdarza, <\/span>
\n Z t\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce nie mam – tak jak ty – kucharza. <\/span>
\n Ja wol\u0119 ryby z morza, ty – ryby z patelni, <\/span>
\n Lecz obydwaj jeste\u015bmy w po\u017ceraniu dzielni. <\/span>
\n Mimo to nikt ci\u0119 diab\u0142em dot\u0105d nie przezywa, <\/span>
\n A mnie w dziale przypad\u0142a ta nazwa straszliwa! <\/span>
\n Ani burza najsro\u017csza, ani z\u0142e wichrzysko <\/span>
\n Nie m\u0119czy mi\u0119, nie boli tak, jak to przezwisko! <\/span>
\n Trudno! Musz\u0119 je nosi\u0107, cho\u0107by z tej przyczyny, <\/span>
\n By nie zosta\u0107 bez nazwy w\u015br\u00f3d morskiej g\u0142\u0119biny! <\/span>
\n Przysi\u0119gam ci, \u017ce diab\u0142em nie jestem i wol\u0119 <\/span>
\n P\u0142ywa\u0107 w morzu ni\u017c w ogniu piekielnym lub smole. <\/span>
\n Ufam, \u017ce ci wystarczy ta moja przysi\u0119ga. <\/span>
\n Pisz\u0119 ten list z powodu, i\u017c wicher-w\u0142\u00f3cz\u0119ga, <\/span>
\n Kt\u00f3ry na brzegu przyg\u00f3d byle jakich szuka, <\/span>
\n Zwia\u0142 do morza papiery wuja Tarabuka, <\/span>
\n S\u0142ynny srebrny ka\u0142amarz tudzie\u017c z\u0142ote pi\u00f3ro. <\/span>
\n P\u0142yn\u0105\u0142em w\u0142a\u015bnie, gnany fal\u0105 i wichur\u0105, <\/span>
\n I pod wod\u0105 papiery widz\u0105c niespodzianie, <\/span>
\n Zacz\u0105\u0142em chciwie czyta\u0107, bo lubi\u0119 czytanie,<\/span>
\n A nawet wol\u0119 wiersze od zwyczajnej prozy. <\/span>
\n Przeczyta\u0142em – i dot\u0105d od gniewu i zgrozy <\/span>
\n Trz\u0119s\u0119 si\u0119, bo doprawdy w \u017cyciu po raz pierwszy <\/span>
\n Przeczyta\u0142em tak du\u017co tak okropnych wierszy! <\/span>
\n Co za rymy bez sensu wuj Tarabuk prz\u0119dzie! <\/span>
\n G\u0142upstwo siedzi na g\u0142upstwie, b\u0142\u0105d siedzi na b\u0142\u0119dzie. <\/span>
\n Osio\u0142 pisa\u0142by lepiej, a noga sto\u0142owa <\/span>
\n Wi\u0119cej ma w sobie sensu ni\u017ali jego g\u0142owa! <\/span>
\n Sindbadzie! Jak\u017ce mo\u017cesz \u017cy\u0107 pod jednym dachem <\/span>
\n Z takim g\u0142upcem niezno\u015bnym i z takim postrachem? <\/span>
\n Jak mo\u017cesz spa\u0107 spokojnie w tym samym budynku, <\/span>
\n Gdzie Tarabuk swe rymy tworzy bez spoczynku? <\/span>
\n Opu\u015b\u0107 pr\u0119dzej sw\u00f3j pa\u0142ac i po\u017cegnaj wuja. <\/span>
\n Czy\u017c nie n\u0119ci ci\u0119 okr\u0119t, co po morzu buja? <\/span>
\n Czy\u017c nie wabi ci\u0119 podr\u00f3\u017c dziwna i daleka? <\/span>
\n Cud nieznany w nieznanej podr\u00f3\u017cy ci\u0119 czeka. <\/span>
\n Czeka ci\u0119 bajka senna w zakl\u0119tej krainie <\/span>
\n I Kr\u00f3lewna st\u0119skniona, co z urody s\u0142ynie, <\/span>
\n I skarby, i przepychy, i dziwy, i czary! <\/span>
\n P\u0119d\u017a na lotnym okr\u0119cie przez morza obszary, <\/span>
\n Zwiedzaj wyspy, p\u00f3\u0142wyspy, l\u0105dy i przyl\u0105dki <\/span>
\n I najdalsze zatoki, najskrytsze zak\u0105tki. <\/span>
\n Zwalczaj wszelkie przeszkody i wszelkie zawady! <\/span>
\n P\u0119d\u017a, le\u0107, p\u0142y\u0144 bez ustanku! Pos\u0142uchaj mej rady! <\/span>
\n Tego ci \u017cyczy, uk\u0142on przesy\u0142aj\u0105c dworski, <\/span>
\n Kochaj\u0105cy si\u0119 szczerze – tw\u00f3j druh Diabe\u0142 Morski<\/strong><\/span><\/p>\n<\/blockquote>\n

Przeczyta\u0142em ten list jednym tchem i wyznam, \u017cem nigdy nie przypuszcza\u0142, a\u017ceby Diabe\u0142 Morski pisa\u0142 tak sk\u0142adnie i poprawnie. List ten wywar\u0142 na mnie wielkie wra\u017cenie. Rady Diab\u0142a Morskiego wyda\u0142y mi si\u0119 i s\u0142uszne, i pon\u0119tne. Od dawna mi si\u0119 znudzi\u0142 i m\u00f3j pa\u0142ac, i wuj Tarabuk, i wiersze wuja Tarabuka. Od dawna pragn\u0105\u0142em zazna\u0107 przyg\u00f3d i niebezpiecze\u0144stw. Pr\u00f3cz tego list Diab\u0142a Morskiego, czytany w \u015bwietle ksi\u0119\u017cyca, oczarowa\u0142 mi\u0119 przenikliwym, nieodpartym czarem. Ka\u017cde s\u0142owo, pisane czarnym atramentem na r\u00f3\u017cowym papierze, dziwnie migota\u0142o w blasku ksi\u0119\u017cycowym i tak mnie upaja\u0142o, \u017cem poczu\u0142 w ko\u0144cu zawr\u00f3t g\u0142owy. Ka\u017cda litera wydziela\u0142a pon\u0119tny zapach .morskiej trawy. Bez w\u0105tpienia, list ten by\u0142 zakl\u0119ty, a tre\u015b\u0107 jego, mimo dobrodusznych pozor\u00f3w – by\u0142a naprawd\u0119 diabelska. Przebieg\u0142y Diabe\u0142 Morski w wyrazach \u0142agodnych i tkliwych namawia\u0142 mi\u0119 do opuszczenia rodzinnego domu i jedynego wuja. Podda\u0142em si\u0119 jednak czarom tej namowy. By\u0142em tak zachwycony listem adresowanym na moje imi\u0119 z tajemniczych g\u0142\u0119bin morza, \u017ce by\u0142bym natychmiast odpisa\u0142 Diab\u0142u Morskiemu, gdyby Ryba Lataj\u0105ca zaczeka\u0142a na moj\u0105 odpowied\u017a.<\/span><\/p>\n

Lecz Ryby Lataj\u0105cej od dawna ju\u017c nie by\u0142o. Nie czekaj\u0105c na odpowied\u017a uciek\u0142a z powrotem do morza.<\/span><\/p>\n

Ca\u0142\u0105 noc przesiedzia\u0142em przy oknie w g\u0142\u0119bokiej zadumie.<\/span><\/p>\n

Nad ranem wyczeka\u0142em chwili, gdy wuj Tarabuk z w\u0119dk\u0105 w r\u0119ku wychodzi\u0142 w\u0142a\u015bnie z pokoju, aby swoim zwyczajem uda\u0107 si\u0119 nad morze dla wy\u0142owienia zgubionych r\u0119kopis\u00f3w.<\/span><\/p>\n

By\u0142 blady i smutny. Strata ukochanych r\u0119kopis\u00f3w rujnuj\u0105co wp\u0142yn\u0119\u0142a na jego zdrowie. Postarza\u0142 si\u0119 o lat sto z g\u00f3r\u0105, chocia\u017c mia\u0142 dopiero lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105t. Sta\u0142 si\u0119 ma\u0142om\u00f3wny i nie ko\u0144czy\u0142 s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re zaczyna\u0142. I teraz spojrza\u0142 na mnie smutnie i rzek\u0142:<\/span><\/p>\n

– Dzie\u0144 do…<\/span><\/p>\n

Mia\u0142o to znaczy\u0107: „dzie\u0144 dobry”. Zmartwienie i \u017cal g\u0142\u0119boki nie pozwala\u0142y mu s\u0142\u00f3w domawia\u0107. Przyzwyczai\u0142em si\u0119 do tych nieca\u0142kowitych i niedoko\u0144czonych wyraz\u00f3w i po pierwszej niemal sylabie zgadywa\u0142em ich przemilczan\u0105 reszt\u0119.<\/span><\/p>\n

– Dzie\u0144 dobry – odrzek\u0142em – jak\u017ce si\u0119 spa\u0142o tej nocy wujkowi?<\/span><\/p>\n

– Jak naj… – odpowiedzia\u0142 wuj Tarabuk. Mia\u0142o to znaczy\u0107: „jak najgorzej”, wuj bowiem po stracie r\u0119kopis\u00f3w cierpia\u0142 na bezsenno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

– Musz\u0119 si\u0119 z wujem po\u017cegna\u0107! – rzek\u0142em g\u0142osem stanowczym. – Dzi\u015b w nocy postanowi\u0142em wyruszy\u0107 w podr\u00f3\u017c dalek\u0105. Czy wuj ma co przeciw temu?<\/span><\/p>\n

– Nie – odpowiedzia\u0142 wuj.<\/span><\/p>\n

(„Nie” – by\u0142o jednym z tych s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re wuj wymawia\u0142 ca\u0142kowicie). Po stracie r\u0119kopis\u00f3w wuj Tarabuk sta\u0142 si\u0119 tak oboj\u0119tny na wszelkie sprawy, \u017ce nie wzruszy\u0142a go wcale wiadomo\u015b\u0107 o mojej podr\u00f3\u017cy.<\/span><\/p>\n

Rzuci\u0142em mu si\u0119 na szyj\u0119 i zacz\u0105\u0142em go \u015bciska\u0107 i ca\u0142owa\u0107.<\/span><\/p>\n

– Wuju! – zawo\u0142a\u0142em. – \u017begnam ci\u0119 na d\u0142ugo i \u017cycz\u0119, aby\u015b powy\u0142awia\u0142 z morza wszystkie swoje r\u0119kopisy!<\/span><\/p>\n

Wuj Tarabuk uca\u0142owa\u0142 mi\u0119 w czo\u0142o i rzek\u0142 g\u0142osem z\u0142amanym:<\/span><\/p>\n

– Weso…<\/span><\/p>\n

Mia\u0142o to znaczy\u0107: „weso\u0142ej podr\u00f3\u017cy!”<\/span><\/p>\n

Po czym wuj Tarabuk wyszed\u0142, a po chwili zobaczy\u0142em przez okno, jak kroczy\u0142 w stron\u0119 morza potrz\u0105saj\u0105c w\u0119dk\u0105.<\/span><\/p>\n

Tego\u017c dnia wyjecha\u0142em konno z Bagdadu do Balsory, Balsora bowiem jest miastem portowym i okr\u0119ty z portu balsorskiego odp\u0142ywaj\u0105 we wszystkie strony \u015bwiata.<\/span><\/p>\n

W Balsorze wsiad\u0142em na okr\u0119t, kt\u00f3ry p\u0142yn\u0105\u0142 w kraje dalekie i nieznane. Stan\u0105\u0142em na pok\u0142adzie okr\u0119tu i patrzy\u0142em, jak l\u0105d si\u0119 ode mnie oddala i jak powoli znika mi z oczu. Wia\u0142 wiatr przychylny. Wzd\u0119te \u017cagle po\u0142yskiwa\u0142y na s\u0142o\u0144cu. Morze b\u0142\u0119kitnia\u0142o i zielenia\u0142o. Mewy z krzykiem unosi\u0142y si\u0119 nad \u017caglami, wzlatywa\u0142y nad powierzchni\u0105 wody i muska\u0142y t\u0119 powierzchni\u0119 bia\u0142ymi skrzyd\u0142ami. Gdy l\u0105d znikn\u0105\u0142 mi z oczu, uczu\u0142em wok\u00f3\u0142 bezmiar i niesko\u0144czono\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Nade mn\u0105 – niebo, pode mn\u0105 – morze, przede mn\u0105 – dal nieznana i niezbadana.<\/span><\/p>\n

Wyj\u0105\u0142em z kieszeni list Diab\u0142a Morskiego, aby ten list czarowny raz jeszcze odczyta\u0107. Czyta\u0142em go upajaj\u0105c si\u0119 ka\u017cdym s\u0142owem i tak przy tym wymachiwa\u0142em r\u0119kami, \u017ce kapitan okr\u0119tu zbli\u017cy\u0142 si\u0119 do mnie i zapyta\u0142:<\/span><\/p>\n

– Co czytasz, m\u00f3j przyjacielu, \u017ce tak dziwacznie przy tym wymachujesz r\u0119kami?<\/span><\/p>\n

– List Diab\u0142a Morskiego – odrzek\u0142em ze szczero\u015bci\u0105 i prostot\u0105.<\/span><\/p>\n

– Co? – spyta\u0142 znowu zdziwiony kapitan. – Zdaje mi si\u0119, \u017cem nie dos\u0142ysza\u0142 twej odpowiedzi?<\/span><\/p>\n

– List Diab\u0142a Morskiego – powt\u00f3rzy\u0142em g\u0142o\u015bniej, z jeszcze wi\u0119ksz\u0105 szczero\u015bci\u0105 i z jeszcze wi\u0119ksz\u0105 prostot\u0105.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Podr\u00f3\u017c z Sindbadem \u017beglarzem od Damaszku do Andaluzji wiersze boles\u0142awa le\u015bmiana Prowadzenie: Joanna Krupi\u0144ska-Trzebiatowska BOLES\u0141AW LE\u015aMIAN Pantera Ani mi\u0119 zgn\u0119bi\u0105 z\u00f3rz krwawe zawi\u015bcie, Ni z\u0142ote gro\u017aby s\u0142onecznej pot\u0119gi! Grzbiet m\u00f3j w z\u0142o\u015b\u0107 s\u0142o\u0144cu czerni si\u0119 plami\u015bcie W przeciws\u0142oneczne, przeciwz\u0142ote pr\u0119gi!… … Read More »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,13],"tags":[],"class_list":["post-1579","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-aktualnosci","category-zaproszenia"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1579","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1579"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1579\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1760,"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1579\/revisions\/1760"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1579"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1579"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/zlp-krakow.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1579"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}